Terminy do specjalistów NFZ, katalog placówek medycznych i wiedza o zdrowiu

Sprawdź termin

Choroby

Rak prostaty: jak rozpoznać objawy, kto powinien się badać i co zrobić po diagnozie?

Jeśli masz skończone 50 lat, porozmawiaj z lekarzem rodzinnym o tym, czy i kiedy zrobić badanie PSA i badanie per rectum. Gdy na raka prostaty chorował twój ojciec albo brat, warto odbyć taką rozmowę

Publikacja 17 listopada 2026

Czas czytania 17 min

Autor Redakcja PomocnikMedyczny.pl · jak powstają nasze artykuły

Artykuł stworzony przy wsparciu AI.

Starszy mężczyzna siedzi przy oknie z herbatą i zamyślony czyta kartkę w spokojnym domu

Jeśli masz skończone 50 lat, porozmawiaj z lekarzem rodzinnym o tym, czy i kiedy zrobić badanie PSA i badanie per rectum. Gdy na raka prostaty chorował twój ojciec albo brat, warto odbyć taką rozmowę już po 45. urodzinach. Wczesny rak prostaty zwykle nie daje żadnych objawów, więc dobre samopoczucie nie jest powodem, żeby tę rozmowę odkładać.

Rak prostaty to jeden z najczęstszych nowotworów u mężczyzn w Polsce. Każdego roku tę diagnozę słyszy nawet 18 tysięcy Polaków. Wykryty wcześnie, zanim wyjdzie poza gruczoł, w większości przypadków daje się wyleczyć albo bezpiecznie kontrolować przez długie lata.

Kto powinien zrobić badanie już teraz

Rozmowę z lekarzem o badaniach w kierunku raka prostaty zaplanuj w najbliższych tygodniach, jeśli należysz do jednej z tych grup:

  • Masz 50 lat lub więcej, niezależnie od samopoczucia. Brak dolegliwości niczego tu nie wyklucza.
  • Masz 45 lat lub więcej i należysz do grupy podwyższonego ryzyka. Chodzi o mężczyzn, u których ojca lub brata zdiagnozowano raka prostaty, a także o nosicieli mutacji genu BRCA2 i mężczyzn pochodzenia afrykańskiego.
  • Masz objawy opisane niżej, czyli kłopoty z oddawaniem moczu, krew w moczu lub nasieniu albo niewyjaśnione bóle kości. Wtedy wiek nie ma znaczenia, a badania są już częścią diagnostyki, a nie przesiewu.

Badanie PSA u osoby bez objawów to decyzja, którą warto podjąć wspólnie z lekarzem. Pozwala wykryć raka wcześnie, ale ma też minusy: fałszywie podwyższony wynik może prowadzić do niepotrzebnych badań, a część wykrytych nowotworów rośnie tak wolno, że nigdy nie zagroziłaby zdrowiu. Takie nadrozpoznanie może skończyć się nadleczeniem, czyli zabiegiem i jego skutkami ubocznymi bez realnej korzyści. Zapytaj lekarza, jak te plusy i minusy wyglądają w twoim przypadku.

Ryzyko rośnie tym bardziej, im więcej bliskich krewnych chorowało i im młodsi byli w chwili diagnozy. Jeśli ojciec usłyszał rozpoznanie przed sześćdziesiątką, powiedz o tym lekarzowi wprost. To informacja, która może zmienić plan twoich badań.

Zacznij od lekarza rodzinnego. Może on zlecić oznaczenie PSA na NFZ i zbadać prostatę albo skierować cię do urologa. U mężczyzn po siedemdziesiątce, zwłaszcza z innymi poważnymi chorobami, decyzję o badaniach podejmuje się indywidualnie, bo korzyść z nich bywa wtedy mniejsza.

PSA możesz też zrobić prywatnie w laboratorium, bez skierowania. To wydatek rzędu kilkudziesięciu złotych, aktualną cenę sprawdzisz w cenniku punktu pobrań. Z gotowym wynikiem i tak idź do lekarza, bo sama liczba bez interpretacji niewiele ci powie.

Jak wygląda badanie PSA i badanie per rectum

Oba badania są krótkie i robi się je razem, bo wzajemnie się uzupełniają. Podwyższone PSA we krwi może sygnalizować zmiany w prostacie, także takie, których nie da się wyczuć palcem. Z kolei podczas badania per rectum lekarz może wyczuć zmiany, które nie zawsze podnoszą PSA.

Badanie PSA

PSA, czyli antygen swoisty dla prostaty, to białko produkowane przez komórki gruczołu. Badanie PSA wykonuje się z krwi pobranej z żyły w ramieniu, a samo pobranie trwa kilka minut. Wynik dostajesz zwykle następnego dnia albo w ciągu kilku dni, często od razu w IKP lub w aplikacji laboratorium.

Norma zależy od wieku i laboratorium podaje ją obok wyniku. Lekarz patrzy też na to, jak PSA zmienia się w czasie. Dlatego zachowuj wszystkie wcześniejsze wyniki z datami: szybki wzrost z roku na rok mówi więcej niż pojedynczy pomiar.

Jak przygotować się do oznaczenia PSA

PSA łatwo sztucznie podnieść, więc kilka zasad przed pobraniem oszczędzi ci niepotrzebnych nerwów:

  • Przez 48 godzin przed badaniem unikaj wytrysku.
  • Przez 48 godzin odpuść intensywny wysiłek, zwłaszcza jazdę na rowerze, która uciska okolicę krocza.
  • Jeśli lekarz ma cię zbadać per rectum tego samego dnia, oddaj krew przed badaniem, nie po nim.
  • Po cewnikowaniu, biopsji prostaty albo w trakcie infekcji dróg moczowych odczekaj z oznaczeniem tyle, ile zaleci lekarz, zwykle kilka tygodni.

Powiedz lekarzowi o wszystkich lekach, które bierzesz. Część leków na łagodny przerost prostaty, na przykład finasteryd i dutasteryd, obniża PSA mniej więcej o połowę. Lekarz uwzględni to przy ocenie wyniku albo zdecyduje, czy coś zmienić. Nie odstawiaj leków na własną rękę.

Badanie per rectum

Badanie per rectum polega na tym, że lekarz w rękawiczce, z żelem, wprowadza palec do odbytu i przez ścianę jelita ocenia prostatę. Sprawdza jej wielkość, kształt, twardość i to, czy nie ma w niej guzków. Samo badanie trwa minutę lub dwie. Leżysz na boku z podkulonymi kolanami albo stoisz z tułowiem pochylonym nad leżanką.

Wielu mężczyzn odkłada wizytę właśnie przez to badanie. Dla urologa to rutynowe badanie, które wykonuje bardzo często. Oddychaj spokojnie i rozluźnij pośladki, wtedy jest mniej nieprzyjemnie. Jeśli masz hemoroidy albo szczelinę odbytu, powiedz o tym przed badaniem.

Co zabrać na wizytę

  • dowód osobisty,
  • skierowanie albo kod e-skierowania, bo do urologa na NFZ jest ono potrzebne,
  • wcześniejsze wyniki PSA z datami i opisy badań, na przykład USG,
  • listę leków i suplementów, które przyjmujesz,
  • informację, kto w rodzinie chorował na raka prostaty, piersi lub jajnika i w jakim wieku.

Jakie objawy mogą wskazywać na raka prostaty

Wczesny rak prostaty najczęściej nie daje objawów. Zwykle rozwija się w zewnętrznej części gruczołu, z dala od cewki moczowej, więc długo niczego nie uciska. Objawy pojawiają się zwykle dopiero wtedy, gdy guz urośnie albo da przerzuty. Właśnie dlatego tak dużo zależy od badań u mężczyzn, którzy czują się dobrze.

Kłopoty z oddawaniem moczu

Najczęściej mężczyźni zauważają zmiany w oddawaniu moczu:

  • częstsze chodzenie do toalety, zwłaszcza w nocy,
  • słaby, cienki albo przerywany strumień moczu,
  • trudność z rozpoczęciem mikcji, czyli czekanie, aż mocz „ruszy”,
  • uczucie, że pęcherz nie opróżnił się do końca,
  • nagłe, silne parcie, którego trudno powstrzymać.

Przed wizytą zapisuj przez trzy, cztery dni, ile razy wstajesz w nocy i jak często oddajesz mocz w ciągu dnia. Taki dzienniczek mikcji zajmuje chwilę, a lekarzowi daje konkret zamiast ogólnego „często chodzę”. Jeśli jednak mimo pełnego, bolącego pęcherza nie możesz oddać moczu, nie czekaj na wizytę, tylko od razu jedź na SOR.

Krew i ból

Krew w moczu albo w nasieniu zawsze wymaga wyjaśnienia, nawet jeśli pojawiła się raz i zniknęła. Podobnie ból podczas wytrysku, który się powtarza. Te objawy mają często łagodne przyczyny, ale lekarz musi je sprawdzić.

Bóle kości, pleców i miednicy

Zaawansowany rak prostaty daje przerzuty głównie do kości: kręgosłupa, miednicy, żeber i kości udowych. Utrzymujący się ból pleców lub miednicy bez wyraźnej przyczyny, szczególnie nasilający się w nocy, powinien skłonić cię do wizyty. Zwłaszcza gdy towarzyszy mu chudnięcie bez odchudzania i stałe zmęczenie. Jeśli przy bólu kręgosłupa nagle słabną ci nogi, drętwieje krocze albo tracisz kontrolę nad pęcherzem lub jelitami, dzwoń pod 112 albo jedź na SOR, bo może to oznaczać ucisk na rdzeń kręgowy.

Czy objawy zawsze oznaczają raka

Kłopoty z oddawaniem moczu po pięćdziesiątce najczęściej wynikają z łagodnego przerostu prostaty. Gruczoł z wiekiem się powiększa i uciska cewkę moczową. To bardzo częsta dolegliwość u starszych mężczyzn i sama w sobie nie jest nowotworem.

Starszy mężczyzna siedzi przy stole w kuchni i zamyślony czyta dokument, w spokojnej domowej atmosferze.
Nie każdy problem z oddawaniem moczu oznacza chorobę nowotworową, dlatego warto spokojnie omówić go z lekarzem. Fot. Polina Tankilevitch / Pexels

Podobne objawy daje też zapalenie prostaty. Ostre zapalenie zwykle przychodzi nagle, z gorączką, pieczeniem przy oddawaniu moczu i bólem w kroczu. Przewlekłe ciągnie się tygodniami i daje dyskomfort w podbrzuszu albo przy wytrysku. Zarówno przerost, jak i zapalenie podnoszą PSA, co dodatkowo myli trop.

Rozstrzygają tylko badania: PSA, badanie per rectum, a w razie potrzeby rezonans magnetyczny i biopsja. Przerost i rak mogą też występować jednocześnie. Jeśli bierzesz leki na przerost, nadal rób kontrolne badania, które zaleci lekarz.

Co dzieje się po wykryciu nieprawidłowego wyniku

Podwyższone PSA to sygnał do dalszej diagnostyki, a nie rozpoznanie. U wielu mężczyzn kolejne badania wykluczają raka.

Wyobraź sobie, że wieczorem otwierasz IKP i widzisz wynik PSA zaznaczony jako przekraczający normę. Wpisujesz go w wyszukiwarkę i po kwadransie masz w głowie najczarniejsze scenariusze. Zamiast tego zapisz, czy w ostatnich dniach była jazda na rowerze, wytrysk albo infekcja. Rano zadzwoń do przychodni i umów się na wizytę z wynikiem, bo te informacje pomogą lekarzowi ocenić, czy wynik nie jest po prostu zawyżony.

Najczęściej lekarz zleca powtórzenie PSA za kilka tygodni, czasem po leczeniu infekcji. Może też zlecić oznaczenie wolnego PSA i obliczyć jego stosunek do całkowitego. Niski odsetek wolnego PSA częściej towarzyszy nowotworowi, wysoki przemawia raczej za przerostem.

Rezonans magnetyczny prostaty

Jeśli wyniki nadal budzą niepokój, następnym krokiem jest zwykle rezonans magnetyczny prostaty, często z podaniem kontrastu. Radiolog opisuje podejrzane miejsca w skali PI-RADS od 1 do 5. Im wyższa liczba, tym większe prawdopodobieństwo istotnego raka. Przy wyniku 3 i wyżej lekarz najczęściej rozważa biopsję.

Badanie trwa zwykle 30–45 minut i leżysz w tym czasie w tunelu aparatu. Wcześniej powiedz, jeśli masz rozrusznik, metalowe implanty, klaustrofobię albo uczulenie na kontrast. Weź ze sobą wyniki kreatyniny, jeśli placówka o nie prosi.

Taka kolejność, najpierw PSA, potem rezonans, a dopiero na końcu biopsja, pozwala ograniczyć niepotrzebne zabiegi. Badania naukowe pokazują, że rezonans przed biopsją pomaga części mężczyzn w ogóle jej uniknąć i lepiej wychwytuje raki, które wymagają uwagi. Na biopsję trafiają więc głównie ci, którzy jej naprawdę potrzebują.

Biopsja

Biopsja polega na pobraniu cienką igłą kilku–kilkunastu wycinków z prostaty, przez krocze albo przez odbyt. Robi się ją w znieczuleniu, zwykle ambulatoryjnie, a sam zabieg trwa około pół godziny. Celowana biopsja pod kontrolą obrazu z rezonansu trafia dokładnie w podejrzane miejsca.

Jeśli bierzesz leki przeciwkrzepliwe, powiedz o tym przy kwalifikacji, z wyprzedzeniem. Lekarz zdecyduje, czy i na ile dni je wstrzymać. Przez kilka dni, a nawet tygodni po zabiegu możesz widzieć krew w moczu, stolcu lub nasieniu i jest to normalne. Gorączka, dreszcze albo niemożność oddania moczu po biopsji to powód, żeby od razu jechać na SOR.

Wynik histopatologiczny

Rozpoznanie raka potwierdza dopiero badanie histopatologiczne pobranych wycinków. Patomorfolog ocenia, jak bardzo komórki odbiegają od zdrowych, i podaje wynik w skali Gleasona oraz jako grupę ISUP od 1 do 5. Grupa 1 oznacza raka o niskiej agresywności, grupa 5 najbardziej agresywnego. Na wynik czeka się zwykle od jednego do kilku tygodni.

Przy raku o wyższym ryzyku lekarz może zlecić dodatkowe badania, żeby sprawdzić, czy nowotwór nie dał przerzutów. Najczęściej to scyntygrafia kości, tomografia komputerowa albo PET z markerem PSMA.

Karta DiLO

Gdy lekarz podejrzewa nowotwór, może wystawić ci kartę diagnostyki i leczenia onkologicznego, czyli kartę DiLO. Wystawia ją lekarz rodzinny albo specjalista. Z kartą badania i konsultacje odbywają się w ramach szybszej ścieżki onkologicznej. Jeśli lekarz o niej nie wspomina, zapytaj o nią.

Jakie są drogi leczenia

Leczenie raka prostaty może przebiegać na kilka sposobów i często masz realny wybór między nimi. Decyzja zależy od grupy ryzyka, stopnia zaawansowania, wieku, ogólnego stanu zdrowia i tego, czego chcesz uniknąć. W dobrych ośrodkach plan ustala zespół złożony z urologa, radioterapeuty i onkologa.

Zespół lekarzy w jasnym gabinecie omawia wspólnie plan leczenia na tablecie.
Najlepsze decyzje terapeutyczne powstają wtedy, gdy urolog, radioterapeuta i onkolog wspólnie analizują indywidualny przypadek. Fot. Vitaly Gariev / Pexels

Aktywny nadzór

Przy raku o niskim ryzyku, który rośnie bardzo powoli, często proponuje się aktywny nadzór. Zamiast od razu operować, regularnie kontrolujesz chorobę: PSA co kilka miesięcy, badanie per rectum, rezonans i co jakiś czas kolejną biopsję. Leczenie zaczyna się dopiero wtedy, gdy wyniki pokazują, że nowotwór się zmienia. Wielu mężczyzn przez lata unika w ten sposób skutków ubocznych operacji czy napromieniania.

Aktywny nadzór różni się od samej obserwacji, którą proponuje się niektórym starszym pacjentom z poważnymi chorobami. W obserwacji nie planuje się leczenia radykalnego, tylko łagodzenie objawów, gdy się pojawią.

Operacja

Prostatektomia radykalna to usunięcie całej prostaty wraz z pęcherzykami nasiennymi. Wykonuje się ją metodą otwartą, laparoskopowo albo z pomocą robota. W szpitalu spędzasz zwykle kilka dni, a cewnik moczowy nosisz przez jeden–dwa tygodnie po zabiegu.

Radioterapia

Radioterapia niszczy komórki nowotworowe promieniowaniem. Najczęściej to napromienianie z zewnątrz, w seriach w dni robocze przez kilka tygodni, a w nowszych schematach przez krócej. Inna forma to brachyterapia, czyli umieszczenie źródła promieniowania bezpośrednio w prostacie. Przy raku o wyższym ryzyku radioterapię łączy się często z leczeniem hormonalnym.

Leczenie hormonalne i inne metody

Rak prostaty rośnie pod wpływem testosteronu, więc leczenie hormonalne obniża jego poziom albo blokuje jego działanie. Stosuje się je razem z radioterapią albo przy chorobie zaawansowanej. Może powodować uderzenia gorąca, spadek libido, przybieranie na wadze i osłabienie kości. Przy raku z przerzutami w grę wchodzi też chemioterapia i nowsze leki hormonalne.

O co zapytać lekarza

Przed decyzją przygotuj pytania na kartce, bo w gabinecie łatwo o nich zapomnieć:

  • W jakiej grupie ryzyka jest mój rak?
  • Czy aktywny nadzór to dla mnie bezpieczna opcja?
  • Jakie skutki uboczne ma każda z proponowanych metod i jak często się zdarzają?
  • Ile zabiegów tego typu wykonuje ten ośrodek?
  • Jak długo potrwa powrót do pracy i codziennej aktywności?

Masz prawo do drugiej opinii, czyli konsultacji w innym ośrodku. Zabierz na nią opis rezonansu, wynik histopatologiczny i wszystkie wyniki PSA.

Jak wygląda życie po diagnozie i gdzie szukać wsparcia

Większość mężczyzn po leczeniu wraca do pracy, sportu i życia rodzinnego. Najczęstsze kłopoty to nietrzymanie moczu i zaburzenia erekcji. W wielu przypadkach da się je skutecznie leczyć, a przygotowania warto zacząć jeszcze przed zabiegiem.

Nietrzymanie moczu

Po operacji wielu mężczyzn przez pierwsze tygodnie traci trochę moczu, na przykład przy kaszlu albo wstawaniu z krzesła. U większości sytuacja poprawia się z miesiąca na miesiąc. Bardzo pomagają ćwiczenia mięśni dna miednicy, które najlepiej opanować pod okiem fizjoterapeuty jeszcze przed operacją. Zapytaj urologa o skierowanie na taką rehabilitację.

Na początek przydadzą się wkładki urologiczne dla mężczyzn. Jeśli po roku problem wciąż jest duży, urolog może zaproponować zabieg, na przykład założenie taśmy albo sztucznego zwieracza.

Zaburzenia erekcji

Szansa na zachowanie erekcji zależy między innymi od tego, czy chirurg mógł oszczędzić nerwy biegnące wzdłuż prostaty. Na zaburzenia erekcji działają leki doustne, zastrzyki do ciał jamistych, pompki próżniowe, a w ostateczności proteza prącia. Mów o tym otwarcie, urolog słyszy takie pytania codziennie.

Wsparcie psychiczne i praktyczne

Diagnoza nowotworu potrafi przewrócić życie, także twoim bliskim. W wielu ośrodkach onkologicznych pracuje psychoonkolog, z którego pomocy możesz skorzystać na NFZ. Zapytaj o niego w ośrodku, w którym się leczysz.

Pomagają też stowarzyszenia i grupy mężczyzn z chorobami prostaty. Rozmowa z kimś, kto przeszedł tę samą operację, często uspokaja bardziej niż ulotka. Zabierz na wizyty żonę, partnerkę albo syna: dwie osoby zapamiętają więcej, a bliscy lepiej zrozumieją, co cię czeka.

Przed leczeniem zaplanuj codzienność. Ustal z pracodawcą zwolnienie, poproś kogoś o pomoc przy dźwiganiu w pierwszych tygodniach po operacji i zapytaj lekarza, kiedy możesz wrócić do prowadzenia auta i ćwiczeń. Umiarkowany ruch, na przykład codzienne spacery, pomaga szybciej odzyskać siły.

Co zrobić, gdy wizyta się przeciąga

Termin do urologa na NFZ sprawdzisz w wyszukiwarce placówek, która pokazuje orientacyjne kolejki. Na takie dane trafisz w wyszukiwarce placówek NFZ na pomocnikmedyczny.pl albo na stronie NFZ. Infolinia NFZ pod numerem 800 190 590 też pomoże znaleźć poradnię.

Dzwonisz do najbliższej poradni i słyszysz termin za kilka miesięcy? Sprawdź placówki w sąsiednich miastach, bo kolejki w tym samym województwie potrafią się bardzo różnić. Na NFZ możesz zapisać się w dowolnej poradni z umową, a z e-skierowaniem wystarczy podać jego kod i swój PESEL. Zapytaj też, czy prowadzą listę osób chętnych na zwolnione terminy, i dzwoń co jakiś czas.

Jeśli lekarz rodzinny podejrzewa coś poważnego, poproś, żeby oznaczył skierowanie jako pilne. Przypadki pilne trafiają na osobną, krótszą listę. Przy podejrzeniu nowotworu działa opisana wyżej karta DiLO.

Prywatna wizyta u urologa ma sens, gdy kolejka jest długa, a ty chcesz szybko ocenić wynik PSA. Cenę sprawdzisz w cenniku placówki. Jeśli urolog zleci dalsze badania, możesz kontynuować diagnostykę na NFZ z jego skierowaniem albo przez lekarza rodzinnego.

Przy niepokojących objawach nie czekaj na planową wizytę. Idź do lekarza rodzinnego jeszcze w tym tygodniu, a wieczorem lub w weekend skorzystaj z nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej.

Kiedy iść do lekarza

Do lekarza rodzinnego lub urologa zgłoś się w ciągu kilku dni, jeśli:

  • widzisz krew w moczu lub w nasieniu,
  • wstajesz w nocy do toalety coraz częściej, a strumień moczu słabnie,
  • od kilku tygodni boli cię kręgosłup lub miednica bez wyraźnej przyczyny,
  • chudniesz bez zmiany diety.

Na SOR jedź od razu, gdy mimo pełnego, bolącego pęcherza nie możesz oddać moczu albo gdy w moczu pojawia się dużo krwi ze skrzepami. To samo dotyczy wysokiej gorączki i dreszczy po biopsji. Jeśli nagle słabną ci nogi, drętwieje krocze albo tracisz kontrolę nad pęcherzem lub jelitami, zwłaszcza przy bólu pleców, dzwoń pod 112.

Najczęstsze pytania

Od jakiego wieku warto rozważyć badanie PSA?

Rozmowę o PSA warto odbyć z lekarzem od 50. roku życia, a od 45. roku życia, jeśli na raka prostaty chorował twój ojciec lub brat albo masz inne czynniki ryzyka. Badanie ma zalety, ale też ryzyko nadrozpoznania i nadleczenia. Decyzję o badaniach, ich częstotliwości i interpretacji wyniku podejmij razem z lekarzem rodzinnym lub urologiem.

Czy wysoki wynik PSA oznacza, że mam raka prostaty?

Nie zawsze. PSA podnosi się także przy zapaleniu i przeroście prostaty, po intensywnym wysiłku, wytrysku, cewnikowaniu czy niedawnym zabiegu w obrębie gruczołu. Dlatego lekarz zwykle powtarza badanie i zleca kolejne, na przykład rezonans prostaty.

Czy badanie per rectum jest bolesne?

Jest nieprzyjemne, ale krótkie i rzadko bolesne, trwa minutę lub dwie. Jeśli się boisz albo masz hemoroidy czy szczelinę odbytu, powiedz o tym lekarzowi. Zbada cię ostrożniej i dostosuje sposób wykonania.

Czy rak prostaty zawsze wymaga natychmiastowego leczenia?

Nie. Przy raku o niskim ryzyku często wybiera się aktywny nadzór, czyli regularne kontrole PSA, rezonans i powtórne biopsje. Leczenie zaczyna się wtedy, gdy wyniki pokazują, że choroba postępuje. O wyborze decyduje się po ocenie wyniku histopatologicznego i stopnia zaawansowania.

Czy po leczeniu mogę wrócić do normalnego życia?

Większość mężczyzn wraca do pracy i aktywności. Mogą pojawić się kłopoty z trzymaniem moczu i z erekcją, które często mijają lub dobrze reagują na leczenie. Porozmawiaj o nich z urologiem i fizjoterapeutą, najlepiej jeszcze przed rozpoczęciem terapii.

Urologa w swojej okolicy znajdziesz w katalogu placówek i lekarzy na pomocnikmedyczny.pl.

Zastrzeżenie: Treści publikowane w serwisie PomocnikMedyczny.pl mają wyłącznie charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowią porady medycznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Artykuły nie zastępują konsultacji z lekarzem, farmaceutą ani innym wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia. W przypadku wątpliwości dotyczących stanu zdrowia, objawów lub stosowanych leków należy skontaktować się z lekarzem lub innym uprawnionym specjalistą. Nie należy opóźniać wizyty lekarskiej ani rezygnować z profesjonalnej pomocy medycznej na podstawie informacji znalezionych w serwisie.

Jeden mail w tygodniu

Najważniejsze zmiany w NFZ i teksty, które warto przeczytać. Bez reklam.